VENEZUELA:

De Bolivariaanse Republiek Venezuela is een land gelegen aan de noordkust van Zuid-Amerika. Venezuela bestaat uit een stuk vasteland en een groot aantal eilandjes in de Caribische Zee. Het land grenst aan de oostkant aan Guyana, aan Brazili? in het zuiden, en aan Colombia in het westen. Ten noorden, niet ver van de Venezolaanse kust liggen de ABC-Eilanden, Aruba Bonaire en Curaçao, en de overige Benedenwindse eilanden.
Venezuela is een voormalige Spaanse kolonie, en is nu een federale republiek. In het verleden heeft Venezuela grondgeschillen gehad met Guyana, waarbij het voornamelijk ging om het gebied Essequibo, en met Colombia, om de Golf van Venezuela. Vandaag de dag is Venezuela overal ter wereld bekend vanwege de olie-industrie, de biologische diversiteit van het gebied, en vanwege de natuurlijke rijkdommen van het land. Toen Columbus in 1498 de oostkust van Venezuela ontdekte, noemde hij Venezuela ‘Tierra de Gracia’ (Land van Gratie), waaraan het land zijn bijnaam heeft te danken.
Venezuela is het meest verstedelijkte land van Latijns-Amerika: de overgrote meerderheid van de Venezolanen woont in de steden in het noorden, met name in de grootste metropool, Caracas. Andere grote steden zijn Maracaibo, Barquisimeto, Valencia, Maracay en Ciudad Guayana.

☻Hoofdstad: - Caracas ☻Landoppervlakte: - Totaal: 916,445 km² (33e ter wereld) - Water (%): 0.3 ☻Onafhankelijkheid: - van Spanje: 5 juli 1811 - van ‘Gran Colombia’: 21 november 1831 - Erkend op 30 maart 1845

☻Offici? taal: - Spaans ☻Inwoneraantal: - in juli 2005, naar schatting: 26.749,000 (43e) - in 2001, na volkstelling: 23.054,210 - Bevolkingsdichtheid: 29/km² (175e)

Venezuela ligt in het noordelijk deel van Zuid-Amerika en beslaat een totale oppervlakte van 912.050 vierkante kilometer, en een landoppervlak van 882.050 km2. Het land grenst in het noorden aan de Caribische Zee en aan de Atlantische Oceaan, aan Guyana in het oosten, aan Brazili? aan de zuidkant en aan Colombia in het westen. Het land bestaat uit vier regio’s: de laagvlakten van Maracaibo in het noordwesten, de bergen in het noorden die van de Colombiaanse grens tot aan de Caribische Zee lopen, de vlakten van de Orinoco in het centrale gedeelte van Venezuela, en de hoogvlakten van Guyana in het zuidoosten. In Caracas, de hoofdstad van Venezuela, wonen zo’n 5.500.000 mensen. Langs het continentale vasteland ligt een groot aantal kleine eilandjes net ten noorden van het land, op enige afstand van de kust.

In het noordwesten, waar het laagland van Maracaido is gelegen, liggen vlakke gebieden die in de richting van de Caribische Zee lopen, en moerasland rond het Meer van Maracaibo. Hoewel dit gebied rijk is aan vruchtbare grond die geschikt is voor landbouw, en enorme oliebronnen, is het erg dun bevolkt.

Meer richting Caribische Zee bevindt zich het meest noord-oostelijke gedeelte van het Andesgebergte. Tussen deze prachtige, besneeuwde bergen, zijn enkele van de hoogste toppen van het land gelegen. Er zijn nog andere bergketens in de buurt, afgewisseld met valleien, die leiden naar de hoofdstad van het land, Caracas.

Verder naar het zuiden ligt de grote vlakte die bekend staat als de vallei van de Orinoco, die zich uitstrekt van de westzijde van de Caribische kust tot aan de Colombiaanse grens. In dit gebied liggen prachtige rivieren die stromen vanuit de bergen, en tevens ondiepe valleien en moerasland.

De hoogvlakten van Guyana, die deel uitmaken van het oudste fundamenten van land in Zuid-Amerika, ontstaan in de Río Orinoco. Dit gebied beslaat ongeveer de helft van het land, en bestaat uit regenwoud en moerasachtig land. Ook de Angel Falls, de hoogste waterval ter wereld, bevindt zich hier.

Door de jaren heen heeft het onderwijssysteem in Venezuela zich aanzienlijk verbeterd. Het analfabetisme onder volwassenen is sinds het jaar 2000 gedaald, en men zegt dat het nu ligt op 7%. Alle kinderen van 6 tot 15 jaar oud krijgen openbaar onderwijs. Volgens het openbaar onderwijssysteem volgen alle kinderen negen jaar basisonderwijs, en vervolgens twee of drie jaar middelbaar onderwijs. Dit is onderverdeeld in twee fasen: de eerste fase is erop gericht de leerlingen algemeen onderwijs te geven in ‘ciencias’ (wiskunde en natuurwetenschappen) en ‘humanidades’ (geschiedenis en taalonderwijs). De tweede fase bereid studenten voor op de universiteit en op verder hoger onderwijs. Dit specifieke systeem richt zich vooral op filosofie, literatuur, wis- en natuurkunde, of biologie. Vergeleken met andere landen in Latijns-Amerika heeft Venezuela een goed onderwijssysteem dat veel hoger aangeschreven staat dan het systeem in de rest van de landen. Dit is waarschijnlijk te danken aan het feit dat Venezuela meer geld uitgeeft aan het onderwijssysteem dan de meeste andere Zuid-Amerikaanse landen. Op dit moment telt Venezuela 14 openbare en privé-universiteiten. De meeste daarvan bevinden zich in Caracas, hoewel er ook universiteiten te vinden zijn in steden verspreid over de rest van het land. In totaal zijn er 47 instellingen voor hoger onderwijs, waaronder politechnische instituten en instellingen die gespecialiseerde opleidingen bieden.

Alhoewel Venezuela constant werkt aan verbetering van de kwaliteit van de gezondheidszorg aan de bevolking, is er nog steeds een gebrek aan beschikbare artsen. De regering heeft recentelijk maatregelen genomen om de gezondheidszorg te verbeteren, maar door de groei van de bevolking, vormt het tekort nog steeds een probleem. Nog steeds wordt een groot aantal mensen het slachtoffer van malaria of tuberculose, en epidemi?n en besmettelijke ziekten vormen een van de belangrijkste doodsoorzaken in Venezuela. Helaas heeft slechts 84% van de bevolking toegang tot schoon drinkwater, en slechts 74 procent beschikt over voldoende sanitaire voorzieningen. Ondanks de toepassing van verschillende programma´s, en hoewel het Venezolaanse Instituut voor Sociale Zekerheid de infrastructuur van de Venezolaanse gezondheidszorg tot een van de meest moderne in Latijns-Amerika heeft gemaakt, is het percentage van het budget dat aan gezondheidszorg wordt besteed, teruggebracht. Hierdoor is de kwaliteit van het systeem sinds de jaren ’80 van de 20e eeuw sterk achteruitgegaan. De meeste staatsziekenhuizen zijn nu overbevolkt, hebben te lijden onder geldgebrek, en zijn niet-toereikend. Door de aanwezigheid van privé-ziekenhuizen en –klinieken, zijn er echter alternatieven voor de publieke gezondheidszorg. De particuliere gezondheidszorg in Venezuela staat erom bekend dezelfde kwaliteit en maatstaven te bieden als de gezondheidszorg in de westerse wereld. Uiteraard is particuliere gezondheidszorg echter kostbaar en niet voor iedereen weggelegd.

Venezuela staat bekend om het controversi?le initiatief ter verbetering van de gezondheidszorg, genomen door de Venezolaanse regering. Met het programma ‘Barrio Adentro’, worden Cubaanse artsen naar Venezuela gehaald om hulp te bieden aan de bevolking in de gebieden op het platteland, die minder toegang hebben tot goede gezondheidszorg. Dankzij dit programma zijn meer dan 40.000 Venezolanen behandeld die anders niet behandeld hadden kunnen worden; het is echter een programma waar veel over gediscussieerd en gedebatteerd wordt. Venezolaanse artsen (een groep genaamd de Venezolaanse Medische Federatie, VMF) beweren dat veel van de artsen die uit Cuba komen niet officieel bevoegd zijn om als arts te werken. Daarnaast hebben zij het gevoel dat dit programma het werk afneemt van Venezolaanse artsen die wel bevoegd zijn. Ondanks deze politieke problemen, is dit programma in Venezuela tot nu toe een groot succes geweest.

Venezuela wordt geregeerd volgens het systeem van een federale republiek, wat inhoudt dat de President van Venezuela zowel staatshoofd als hoofd van de regering is. De President oefent de uitvoerende macht uit, terwijl de wetgevende macht onder controle staat van de volksvergadering. De federale regering bestaat verder uit een justiti?le, een burger- en een electorale tak.

Net als vele andere landen in Zuid-Amerika behoorde Venezuela honderden jaren geleden tot de Spanjaarden, die na hun komst het grootste deel van Zuid-Amerika veroverden. Tegen het einde van de 18e eeuw verkreeg Venezuela uiteindelijk de onafhankelijkheid van Spanje. Tot 1830 viel Venezuela samen met de landen Colombia, Panama en Ecuador onder de Republiek Gran Colombia. Pas in dit jaar werd ook Venezuela een onafhankelijk land met instabiel leiderschap, revoluties en dictators.

In de periode na 1950, toen de militairen niet langer deel uitmaakten van de regering, was Venezuela een stabiel en rustig land. Dit veranderde tijdens de verkiezingen van 1989. De partij ‘Acción Democrática’ (AD) en de Christen Democraten (COPEI) beheersten het politieke toneel op zowel nationaal als federaal niveau. Dit bracht oproeren onder de bevolking teweeg waarbij meer dan 200 mensen omkwamen. President Hugo Chávez leidde in 1992 een van de militaire coups tegen de regering, wegens ontevredenheid en economische neergang onder de regering van President Carlos Andres Perez. Perez trad af en tijdens de verkiezingen van 1998 betrad Hugo Chavez het presidentskantoor en werd herkozen in 2000 en in 2006. Op binnenlands niveau heeft Hugo Chávez veel gedaan voor de (armere) bevolking, door het opzetten van campagnes ter bestrijding van ziekte, analfabetisme, armoede en ondervoeding. Hij staat bekend vanwege zijn kritiek op het buitenlands beleid van de Verenigde Staten en de neoliberale globalisering. In de omliggende landen heeft zijn leiderschap zowel enthousiasme als afkeur teweeggebracht, maar hij behoort tot de top 100 van de meest invloedrijke individuen van zijn tijd.